Lubitel 166B (ros. Любитель 166 B)

Lubitel 166B (ros. Любитель 166 B), radziecką lustrzankę dwuobiektywową (TLR) produkowaną przez zakłady LOMO w Leningradzie (obecnie Petersburg) w latach 1980–1990. Jest to popularny model wśród miłośników lomografii i osób zaczynających przygodę z fotografią średnioformatową. Kluczowe cechy aparatu: Format filmu: Wykorzystuje film zwojowy typu 120, na którym wykonuje 12 kwadratowych kadrów o rozmiarze 6x6 cm. Optyka: Wyposażony w szklany, trójsoczewkowy obiektyw zdjęciowy T-22 (Triplet) o ogniskowej 75 mm i jasności f/4.5. Górny obiektyw celowniczy ma jasność f/2.8, co ułatwia ustawianie ostrości. Migawka: Mechaniczna migawka centralna oferuje czasy naświetlania: 1/15, 1/30, 1/60, 1/125, 1/250 sekundy oraz czas B (dowolnie długi). Ustawianie ostrości: Odbywa się poprzez obrót obudowy jednego z obiektywów; oba są ze sobą sprzężone za pomocą kół zębatych, co pozwala na jednoczesne ostrzenie obrazu w celowniku i na filmi Warto wiedzieć: Brak światłomierza: Aparat jest w pełni mechaniczny i nie wymaga baterii. Ekspozycję należy ustawiać ręcznie, wspomagając się zewnętrznym światłomierzem lub aplikacją w telefonie. Celownik matówkowy: Kadrowanie odbywa się przez patrzenie od góry do celownika lustrzanego. W środku matówki znajduje się małe pole matowe ułatwiające ostrzenie. Konstrukcja: Korpus wykonany jest głównie z tworzywa sztucznego (termoplastu), co czyni go lekkim (ok. 600 g), ale bywa uznawane za mniej trwałe niż w modelach metalowych. Uproszczenia: Model 166B był uproszczoną, ale bardziej niezawodną wersją wcześniejszego modelu 166 – zrezygnowano w nim z licznika klatek na rzecz tradycyjnego czerwonego okienka z tyłu obudowy, przez które kontroluje się przewijanie filmu